Wcielenie
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Wcielenie (łac. incarnatio; od incarnare, gdzie caro – ciało, mięso) – termin teologiczny, którym w chrześcijaństwie określa się przyjęcie przez Jezusa Chrystusa ludzkiej natury przez narodzenie z Najświętszej Maryi Panny.
Nauka o wcieleniu jest obecna w głównych wyznaniach chrześcijańskich (katolicyzm, prawosławie), uznających bóstwo Chrystusa i jako Syna Bożego - drugiej osoby Trójcy Świętej. Dokonało się ono podczas zwiastowania mocą Ducha Świętego. Jezus Chrystus stał się prawdziwym Bogiem i prawdziwym człowiekiem: występują w nim jednocześnie dwie natury (ludzka i boska) zjednoczone w unii osobowej, co określa się jako Tajemnicę Wcielenia.
Termin incarnatio (wcielenie) pochodzi z Ewangelii Jana 1,14 et Verbum caro factum est („a Słowo stało się ciałem”).
Socynianie XVII wieku interpretowali incarnatio jako wcielenie Logosa, idei racjonalnego, a nie wcielenie osoby.[1]
[edytuj] Przypisy
- ↑ Martin Mulsow, Jan Rohls Socinianism and Arminianism s.56
[edytuj] Zobacz też
- kenoza
- preegzystencja Chrystusa
- glosariusz chrześcijaństwa
- Tomus ad Flavianum 449 r.
- inkarnacja w buddyzmie