Antropologia fizyczna
 |
Ten artykuł wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji od 2002-06. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
Antropologia fizyczna – dział antropologii zajmujący się zmiennością cech anatomicznych i fizjologicznych człowieka w czasie i przestrzeni.
Antropologia fizyczna rozpatruje stanowisko człowieka w świecie istot żywych, zwłaszcza wśród ssaków. Naukami pomocniczymi działu antropologii są: anatomia opisowa i porównawcza, fizjologia, genetyka, ekologia, psychologia i psychiatria, patologia i inne. Przy ich pomocy antropologia bada budowę ciała ludzkiego, jego kształty, proporcje, powstanie, rozwój, rozród i wymieranie, a także normalne i anormalne funkcjonowanie ciała ludzkiego, narządów, mięśni, zmysłów, mózgu, w różnych fazach i wieku, u obu płci.
Antropologia fizyczna bada różnoraką zmienność gatunku ludzkiego:
- zmienność między sąsiednimi populacjami, obserwowaną w tym samym czasie,
- zmienność całego gatunku w czasie jego ewolucji (zagadnienia genezy gatunku)
- zmienność osobniczą w czasie życia jednej osoby.
- typologię antropologiczną
Nauka ta zajmuje się problemami m.in. etnogenezy i rasogenezy.
Spis treści |
[edytuj] Podział antropologii fizycznej
- antropologia filogenetyczna
- antropologia populacyjna
- antropologia ontogenetyczna
- antropologia stosowana w innych dziedzinach - antropologia kryminalna i medyczno-sądowa, antropologia kliniczna, ergonomiczna i sportowa
[edytuj] Początki antropologii
Antropologia jako osobna gałąź wiedzy ludzkiej istnieje stosunkowo krótko. Jej początków można się doszukiwać w starożytnej Grecji, w pismach Herodota, Hipokratesa i innych, jednak naukowe ujęcie i podstawy tej dziedziny wiedzy przedstawił dopiero chirurg francuski Paul Broca. On pierwszy określił dokładnie zadania antropologii i opracował metody jej badań, kładąc tym samym podwaliny pod tę nową dziedzinę wiedzy. W roku 1859 założył w Paryżu pierwsze Towarzystwo Antropologiczne, a w 1876 r. powstała tam z jego inicjatywy pierwsza szkoła antropologiczna L'Ecole d'Antropologie de Paris.
[edytuj] Początki antropologii w Polsce
W Polsce początków antropologii możemy się dopatrywać np. w legendzie o Lechu, Wandzie i innych przodkach, w pracach kronikarzy Galla, Kadłubka oraz w historiach rodów.
Na przełomie XIII i XIV wieku kronikarz Dzierzwy (Mierzwy), na bazie kompilacji Annales Polonorum Historiae próbuje wywieść pochodzenie Polaków od Jozefata. Mimo iż w owym czasie była taka moda, to jednak jego poglądy nie zakorzeniły się, natomiast obecnie wiadomo, że świat istnieje znacznie dłużej niż zapisali żydowscy pisarze.
W 1811 Jędrzej Śniadecki w pracy Teoria jestestw organicznych jako pierwszy w Polsce nakreślił zarys tej nauki. Współcześnie z działalnością antropologiczną Paula Broca w Paryżu, na Uniwersytecie Jagiellońskim wykładał antropologię znany naukowiec i lekarz Józef Majer. Dzięki temu uczonemu, w 1876 przy Akademii Umiejętności w Krakowie powstała Komisja Antropologiczna.